UWAGA OSTROŻNIE
To był niesamowity człowiek.
Dobrze go znałeś?
Znałem go.
O zmarłych nie mówi się źle.
Ale czy zasługiwał...
na miejsce tutaj?
Lordzie Allenby, parę słów o nim?
Więcej słów?
Rewolta na pustyni...
miała decydujący wpływ na przebieg kampanii na Środkowym Wschodzie.
Niech pan powie o nim samym.
Nie, nie. Tak dobrze go nie znałem.
Panie Bentley, wie pan o nim tyle.
Miałem przyjemność go poznać.
I przedstawić światu.
Był poetą, uczonym i wspaniałym wojownikiem.
Dziękuję.
Był bardziej bezwstydny niż Barnum i Bailey.
Kim pan jest?
Jackson Bentley.
Usłyszałem co pan mówił i nie mogę się zgodzić.
- Był cudowny. - Znał go pan?
Niestety, nie.
Uścisnąłem mu dłoń w Damaszku.
Czy znałem? Nie.
Służył w moim sztabie w Kairze.
Michael Hartley...
to okropnie obskurne miejsce.
Prawda.
Nam się też nie podoba.
A mi tak. Lepsze to niż brudne okopy.
- Podziwiam cię. - No i dobrze.
Oto William Potter z moją gazetą.
- Proszę bardzo. - Dzięki.
Chcesz papierosa Hartleya?
- Są tu? - Tak.
Nagłówki.
Założę się, że brak wzmianki w Timesie.
"Plemię Beduinów atakuje fortecę turecką."
Tutaj pewnie nikt nic o tym nie wie.
Nawet gdyby wiedzieli, to co. Przypalę ci.
- Panie Lawrence? - Tak.
- Bibułka. - Dziękuję.
Za często się tym bawisz. Taka ludzka natura.
Michael Hartley, jesteś filozofem.
A ty masz bzika!
- Cholernie boli! - Pewnie, że boli.
Jak to się robi?
Po prostu nie przejmuj się, że boli.
Jak Gibbon będzie o mnie pytał...
powiedz mu, że rozmawiam z generałem.
- Ma bzika. - Jest fajny.
Lawrence.
Tak?
Miał pan być...
Nosisz czapkę w kasynie?
Zawsze.
Masz służbę. Gdzie idziesz?
Nie mówmy tutaj o służbie.
Idę do generała.
Nie pytam jako przełożony tylko sekretarz kasyna.
Nie chcemy tu nikogo, kto powinien być na służbie.
Gdzie idziesz?
No wiesz, Lawrence!
- Wybacz. - Jesteś klaunem, Lawrence.
Wszyscy nie mogą być pogromcami Iwów.
Przepraszam.
To intryga, Dryden.
Nie pozwolę aroganckiemu porucznikowi...
stroić sobie żartów ze swego dowódcy.
Kto go w ogóle potrzebuje.
Przestań Dryden. Są pewne zasady.
To prawda.
Nic po nim w Kairze.
Ale w Arabii tak. Zna się na rzeczy.
Na przepisach.
Posłałem już tam Brightona.
Jeśli chce pomocy, to ją wyślemy.
Coś jeszcze?
Aby porucznik Lawrence nie dawał...
rad wojskowych.
Na miłość boską, nie.
Chyba Biuro Arabskie chciałoby swojego człowieka, aby...
Aby co?
Aby ocenił sytuację.
To moje zdanie jak i mojej załogi...
że tracimy czas na Beduinów.
To naród złodziei owiec.
To oni zaatakowali Medynę.
A Turcy ich rozszarpali.
Nie wiadomo.
Wiemy, że nie wygrali. Z dużej burzy mały deszcz.
Moim zdaniem cała ta operacja to wielkie nic.
Prawdziwa wojna toczy się przeciw Niemcom.
Nie tutaj, na Froncie Zachodnim.
Twoi Beduini byliby...
tylko występem dodatkowym.
Wielkość ma liche początki.
Chcą czegoś wielkiego dla Arabii?
Obawiają się, że będą nam podlegać po wojnie?
Teraz, najważniejszą dla nich rzeczą jest wygranie wojny.
Znam swoje obowiązki.
- Lawrence. - Wprowadź go.
Dzień dobry.
Oddaj cześć.
Za nieposłuszeństwo grozi ci areszt.
- To wychowanie. - Co?
Wyglądam tylko na nieposłusznego.
Zastanawiam się czy tak jest czy udajesz dowcipnego?
- Ja również. - Zamknij się.
W Arabii uważają, że mógłbyś się im przydać.
Ciekawe na co?
Tu zaniedbujesz obowiązki.
"Nie znam się na błahostkach, ale wiem jak stworzyć wielki kraj."
- Co? - Temistokles.
- Filozof grecki. - Wiem, że jesteś wykształcony.
Wynika to z twoich akt.
Typ, którego nie mogę znieść.
Może się jednak mylę.
Zgoda, Dryden. Masz go na 6 tygodni.
Kto wie? Może nawet zmężnieje. Proszę!
O co chodzi?
Konwój przybędzie do Port Saidu jutro.
- Czy to pewne? - Tak.
Nie ma artylerii.
Musi być!
To duża wyprawa.
Podróż do Yenbo, znaleźć przewodnika, Arabów, powrót.
6 tygodni mu nie wystarczy.
- Dobrze, 2 miesiące. - Trzy.
Zgoda, trzy. A teraz pozwolisz mi popracować?
Dziękuję panu.
Jestem bardzo wdzięczny.
Wynoś się już.
Generale?
Jak mam walczyć bez artylerii?
- Jak to zrobiłeś? - Lepiej zapytaj dlaczego.
- Bo się do tego nadaję. - Nie jestem pewien.
Ależ tak. Na czym polega zadanie?
Znaleźć Feisala.
A jak go już znajdę?
Zobacz co to za jeden.
Jakie ma zamiary. Nie te natychmiastowe.
To należy do Brightona.
Mam na myśli zamiary w Arabii.
To nowe.
Ich pozycja?
W okolicy 300 mil od Medyny.
To Beduini.
W 1 dzień przemierzają 60 mil pustyni.
Będzie niezła zabawa.
Na pustyni dobrze się bawią tylko...
Beduini i bogowie, nie należysz do nich.
Dla zwykłych ludzi to piekło.
Nie zgadzam się. Zabawa będzie niezła.
Wiemy, że bawią cię dziwne rzeczy.
Tu możesz się napić.
Jeden kubek.
A ty nie pijesz?
Nie.
Poczekam na ciebie.
Jestem Bedu.
Jesteś prawdziwym angielskim oficerem?
Tak.
Z Kairu?
Tak.
- Ale nie jechałeś z Kairu? - Nie.
Dzięki Bogu. To 900 mil. Przypłynąłem łodzią.
A przedtem?
Z Anglii?
Tak.
Naprawdę?
Z Oxfordshire.
Pustynny kraj?
Nie. Kraj grubasów. Same grubasy.
Jesteś gruby?
Nie.
Jestem inny.
Masz...
weź.
Najpierw zabiorę cię do Lorda Feisala.
Weź go teraz.
Jedzenie Bedu.
Dobre.
Dokładkę?
- Bedu. - Gdzie?
Stąd do obozu Feisala to Haryt.
Wiem.
- Nie jestem Harytem. - Nie.
Hazimi, z Beni Salem.
Umocuj prawą stopę. Zamocuj lewą.
Jak będziesz gotów...
klepnij go i zawołaj, "Hut-hut-hut."
Dziś jazda będzie ciężka, jutro będzie lepiej.
Jutro powinniśmy dotrzeć do Studni Mastury.
Ze studni do obozu tylko 1 dzień jazdy.
Jazda!
Dobra?
Może być.
To studnia Harytów.
Haryci to brudasy.
Turcy?
Bedu.
Kto to?
Nieżywy.
Tak.
Dlaczego?
To moja studnia.
Piłem z niej.
Tobie wolno.
Był znajomym.
- To? - Tak, to.
- To twój pistolet? - Nie, jego.
Też jego?
Mój.
Napiję się z niego.
Twój znajomy to...
Hazimi z Beni Salem.
Wiem.
Ali Kharish.
Słyszałem.
Więc...
co on tu robił?
Wiózł mnie do Księcia Feisala.
- Przysłali cię z Kairu. - Tak.
Uczyłem się w Kairze.
Umiem czytać i pisać.
Lord Feisal ma już człowieka z Anglii.
Jak masz na imię?
Imię podaję tylko przyjaciołom.
Nie są mordercami.
Zły jesteś, Angliku.
Był nikim.
Studnia to wszystko.
Im nie wolno pić z naszych studni.
Wiedział o tym.
Salaam.
Szarif Ali.
Jak długo Arabowie będą ze sobą walczyć...
tak długo pozostaną mało znaczącymi...
głupcami.
Chciwi, barbarzyńscy i okrutni, tak jak ty.
Chodź.
Zawiozę cię.
Nie potrzebuję pomocy.
Do Wadi Safra został ci dzień jazdy.
Sam nie znajdziesz, zginiesz.
To mi pomoże.
Dobry kompas wojskowy.
A jeśli ci go zabiorę?
To kradzież.
Nie boisz się?
To moja sprawa.
Zgadza się.
Bóg z tobą, Angliku.
Chodzę sobie po Bois de Boulogne Oddycham głęboko
Dziewczęta wołają
To ten milioner
To ja rozbiłem bank W Monte Carlo
Hej, ty!
- Czekałem na ciebie. - Wiedziałeś, że jadę?
Feisal mi powiedział.
Skąd wiedział?
Niewiele się dzieje bez jego wiedzy.
Tak jest. Bez eskorty?
Zabito mojego przewodnika.
- Turcy? - Nie, Arab.
To bestie.
- To Wadi Safra, prawda? - Tak, są tam.
Ktoś ty i kto cię przysłał?
Lawrence. Wysłano mnie z Biura Arabskiego.
A co masz dla nich zrobić?
To niezbyt jasne. Mam ocenić sytuację.
To nie będzie zbyt trudne. Jest nie najlepiej.
Ich morale, jeśli w ogóle je mają...
Turcy wydarli im haubicami pod Medyną.
Giną tuzinami co noc.
Mam na myśli, że...
cokolwiek nastąpi, jesteś...
oficerem z Anglii.
Jak dotrzemy do obozu, nie odzywaj się.
- Zrozumiano? - Zrozumiano.
Ocenisz sytuację i wrócisz do...
O Boże.
Tylko nie to.
Mówiłem mu! Bóg świadkiem, że mówiłem.
"Na południe," "Jesteś w zasięgu."
Nie pojmują co może nowoczesna broń!
Walczyć.
Strzelać w nich.
- Kim jesteś? - Porucznik Lawrence.
Z Biura Arabskiego.
Ale zamieszanie. Musimy iść na południe.
50 mil na południe.
Miałeś rację, myliłem się.
Musimy zająć się rannymi.
- Zajmiemy się nimi w Yenbo. - Jeśli dojdą.
Nie mogą iść.
Muszą próbować dojść do Yenbo. Poruczniku?
Lawrence.
Rozumie pan, poruczniku Lawrence...
moi ludzie są nieprzyzwyczajeni do bomb i maszyn.
Najpierw pistolety, a teraz to.
Papierosa?
Przykro mi.
Papierosa, panie?
Odejdź.
Wasza wysokość. Jednego dla obu?
Trzymaj się!
Jenkins!
Lawrence?
Nie masz sługi.
- Nie potrzebuję sługi. - Nie?
Dużo umiemy. Rozniecać ogień, gotować, prać.
- Wszystko. - Nie wątpię.
- Przyda się panu. - Nie stać mnie.
Czytaj więc z Koranu ile tylko chcesz.
Bóg tylko wie, że wśród was będą chorzy...
gdy inni przemierzać będą świat poszukując szczodrości Bożej.
Inni za niego będą walczyć.
Czytaj więc ile tylko chcesz.
I patrz jak się modlą.
To będzie szczodre wynagrodzenie.
Proś o wybaczenie Boże.
Bóg jest litościwy, miłosierny...
Witam Ali.
- Panie. - Szarif Ali.
Poruczniku Lawrence, poznałeś już Szarifa Ali.
Tak, panie.
A teraz Selim, "Światło."
"W samo południe...
jak i w ciemną noc...
Pan cię nie opuści...
i nie będzie gniewny.
Przyszłość będzie ci lepszą niż twa przeszłość."
"Twój Pan będzie dla ciebie hojny...
i będziesz szczęśliwy."
No i?
Pułkowniku.
- Proszę o decyzję. - Abym wycofał się do Yenbo.
Tutaj nie robisz zbyt wiele.
Prawda jest taka, że nie mamy dla pana środków.
Dla Akaby się znajdą!
Akaby!
Jak ją zdobędziesz, to je damy.
- Ale nie zdołasz! - Ale ty tak.
Masz na myśli marynarkę?
W Akabie Turcy mają 12 calowe pistolety.
Wiesz co to oznacza?
Zdaję sobie sprawę.
Nie ma mowy. Marynarka ma inne zadania.
Ochrona Kanału Sueskiego.
Kanał jest i musi być najważniejszy.
Dobrze pan o tym wie.
Wiem, że leży w interesach Anglii.
To nie ma znaczenia.
Nie mów tak.
Mamy wspólne interesy.
Być może.
Nie doceniasz mnie.
Wycofaj się i załatwię sprzęt.
Damy broń, szkolenie.
- Pistolety? - Strzelby dla każdego.
Nie. Pistolety. Artylerię.
Takie jak Turcy mają w Medynie.
Daj pistolety, bez szkolenia.
Twoi ludzie bardziej potrzebują szkolenia.
Wy macie nas uczyć?
Pokażemy im jak walczyć nowoczesnymi metodami.
Tak, poruczniku? Co pan myśli na temat Yenbo?
Myślę, że to daleko od Damaszku.
Będziecie w Damaszku. Bez obawy.
Był pan w Damaszku, panie Lawrence?
Tak, panie.
Piękny, prawda?
- Bardzo. - Wystarczy.
Marzeniami tam nie dojdziesz, tylko dyscypliną.
Anglia jest małym krajem, o wiele mniejszym od twojego.
Mniejsza od wielu innych.
Jest mała a zarazem wielka. Dlaczego?
- Bo ma pistolety. - Ma dyscyplinę.
I marynarkę, dzięki której mogą atakować gdzie i skąd...
chcą. Dlatego jest wielka.
- Tak. - Lawrence, starczy!
Nie jest twoim doradcą.
Chcę usłyszeć co myśli.
Kto ci wydaje rozkazy?
Lord Feisal w swoim namiocie.
Ty głupcze! Po co słuchać obu? To przełożony i poddany.
Panie, myślę, że...
Myślę, że twoja księga ma rację.
Pustynia jest jak ocean, w którym nie zanurza się wiosło.
Po niej idą Beduini i uderzają skąd chcą.
Zawsze tak walczyliście.
Jesteście z tego sławni.
Walczcie tak i teraz.
Nie jestem pewien.
Wybacz, ale się mylisz.
Wycofamy się do Yenbo, zjednoczymy się.
- Co ci do tego? - Zdrajca.
Nie, pułkowniku.
Jest młody, a młodzi mają zacięcie.
Mają własne zdanie.
Mędrcy natomiast podejmują decyzje. Wiem, że masz rację.
Ruszamy? Im szybciej tym lepiej.
Stracisz następnych 50 ludzi.
Jesteś bezpośredni...
ale mówisz prawdę.
Dam ci odpowiedź jutro. Tymczasem...
jest już późno.
Brighton chce, aby moi ludzie podlegali jego oficerom, prawda?
W zasadzie tak.
I muszę się zgodzić...
bo Turcy mają europejskie pistolety.
Obawiam się jednak tego...
bardzo się obawiam.
Anglicy są głodni na spustoszałe miejsca.
Obawiam się, że chcą zawładnąć Arabią.
Nie zgadzaj się więc.
Angliku. Nie jesteś lojalny wobec Anglii?
Nie tylko wobec Anglii.
Wobec Anglii i Arabii?
Czy to możliwe?
Jesteś jednym z tych Anglików co lubią pustynię.
Doughty, Stanhope...
Gordon z Khartoum.
Arabowie jej nie lubią.
Uwielbiamy wodę i drzewa. Na pustyni nie ma nic.
A ludzie nie chcą niczego.
A może uważasz, że możesz się nami zabawić...
bo nic nie znaczymy, jesteśmy głupi...
chciwi, barbarzyńscy i okrutni?
A czy wiesz, że w Kordobie były światła...
na ulicach, gdy Londyn...
był wioską.
Tak, byliście wspaniali.
Dziewięć wieków temu.
Znów czas na wielkość.
Dlatego mój ojciec chciał tej wojny.
Mój ojciec panie Lawrence, a nie Anglicy.
Ojciec się postarzał...
a ja...
tęsknię za ogrodami Kordoby.
Ale najpierw walka, potem ogrody.
Do odzyskania świetności potrzebujemy Anglii...
albo...
Albo?
Tego, czego człowiek nie zdoła zrobić.
Potrzebujemy cudu.
Akaba.
Atak z lądu.
Jesteś szalony.
Aby tam dojść lądem, musimy przejść przez pustynię.
Dokładnie.
To niemożliwe.
Przejdę z tobą.
Ty? Kompas nie wystarczy, Angliku.
Nefud jest potwornym miejscem.
Nie mogę zaświadczać o miejscu. Tylko o sobie.
50 ludzi?
50? Przeciwko Akabie?
Jeśli 50 przejdzie...
inni do nich dołączą.
Podobno są tam Howejtaci.
Bandyci. Sprzedadzą się komukolwiek.
- Dobrze walczą. - Dobrze...
Tak. W Akabie są armaty.
Ustawione w stronę morza, Szarif Ali, nie mogą się cofnąć.
W Akabie, od strony lądu nie ma broni.
Są ku temu powody. Nie można do niej dotrzeć od lądu.
Turkom nawet się o tym nie śni.
Akaba jest tam.
Trzeba tam tylko dojść.
Jesteś szalony.
Dokąd pan idzie, poruczniku?
Z moimi ludźmi.
Sprawić cud.
Bluźnierstwo to niezbyt dobry początek tej wyprawy.
- Kto ci powiedział? - Ali.
Dlaczego nie ty?
Wycofujesz się z Yenbo?
Muszę.
Ale tych ci zostawię.
Ali złamał obietnicę mówiąc mi?
Szarif Ali winny jest ci posłuszeństwo.
Brightonowi też nie mówiłeś.
Nie.
Skoro już wiesz...
powiemy, że przybywamy w twoim imieniu.
Możesz tak powiedzieć, poruczniku.
Ale czy to w moim imieniu przybywasz?
Złapałem ich. Wytropili nas.
Tu byli. Złapałem ich.
Co tu robicie? Chłopcze!
Służymy panu Lawrence.
To prawda. Bardzo by chcieli.
Jechaliście za nami.
- Mieliście zostać. - Nie.
Szliśmy za wielbłądem.
Przyprowadził nas tutaj, aby służyć.
- To wola Allaha. - Bluźnierstwo.
Przestań.
To nie słudzy. To banici, bękarty.
Ostrzegam cię. Nie nadają się.
Mogą być. Możecie wieźć bagaże.
To nie słudzy. To wielbiciele.
Szylinga na tydzień?
Wystarczy.
- Każdy? - Nie.
- Za dużo. - Dobrze.
Przyniosą ci szczęście. Allah lubi litościwych.
Tory kolejowe.
A to pustynia.
Tu nie będzie wody, tyle co mamy ze sobą.
Dla wielbłądów w ogóle nie ma.
Jak wielbłądy zdechną...
zginiemy.
Zaczną zdychać za 20 dni.
Więc nie ma co tracić czasu, nieprawdaż?
Myślałem.
Zasypiałeś.
Tak. To się już nie powtórzy.
Ostrzegam cię, zasypiałeś.
To się nie powtórzy.
Marnujesz wodę.
Teraz będziemy podróżować nocą...
a odpoczywać w ciągu dnia.
Kilka godzin dziennie.
Zaczynamy teraz?
Nie. Teraz odpoczywamy.
3 godziny.
Dobrze.
Obudzę cię.
Odpoczynek?
Nie ma odpoczywania. Nie mamy wody.
Po drugiej stronie tego.
A ile tego jest?
Nie jestem pewien.
Musimy przez to przejść przed wschodem słońca.
Rozżarzone kowadło słońca.
Przeszliśmy?
Nie, ale jesteśmy poza jego młotem.
Dzięki Bogu.
Bogu dziękować.
Lawrence, chyba nie wiesz jak bardzo Go kusiłeś.
Wiem.
Udało nam się.
Dzięki Bogu.
Kiedy dotrzemy do oazy?
Jak Bóg da, jutro do południa.
- Więc się udało. - Dziękuj Bogu.
To Gasima.
Co się z nim stało?
Bóg tylko wie.
Nie zatrzymasz się?
Po co? Umrze przed południem.
Musimy zawrócić.
Po co, żeby z nim umrzeć?
Za godzinę wschód słońca.
Na miłość boską, zrozum! Nie możemy wrócić!
Ja mogę.
Weź chłopców.
Jeśli zawrócisz, zginiesz.
Gasima też już pochowałeś.
Zejdź z drogi.
Nadszedł czas na Gasima. Jest mu zapisane.
Nie jest!
Zawracaj więc!
Po coś nam tu z tą bluźnierczą próżnością?
Angielski buźnierco!
Akaba?
Czy to była Akaba?
Nie dotrzesz do Akaby, Angliku!
Zawróć...
a nie dotrzesz tam.
Dotrę.
To jest zapisane.
Tutaj.
Angliku!
Lawrence! Daud!
Nic nie jest zapisane.
Al Lawrence.
Farraj.
Do prania.
Al Lawrence.
Niektórym nic nie jest zapisane, chyba, że sami zapiszą.
Nie Al Lawrence. Po prostu Lawrence.
- Al Lawrence brzmi lepiej. - Prawda.
Twój ojciec też tylko Pan Lawrence?
Nazywał się Sir Thomas Chapman.
- Czy to oznacza lord? - Tak jakby.
Jak on umrze, ty będziesz panem.
Nie.
Masz starszego brata.
Nie za bardzo rozumiem. Twój ojciec nazywa się Chapman.
Nie poślubił mej matki.
Rozumiem.
Przykro mi.
Wygląda na to, że sam możesz sobie wybrać imię.
Chyba tak.
Al Lawrence więc.
Dobrze już, zgadzam się na Al Lawrence.
To szaty Szarifa z Beni Wejh.
Piękne.
- To zaszczyt. - Dla nas zaszczyt. Salaam, Szarif.
- To dozwolone? - Oczywiście.
Ten, któremu nic nie jest zapisane, sam sobie zapisuje klan.
Są dobre do jazdy. Przymierz.
Co ty wyprawiasz?
Przecież widzisz.
Jesteś sam?
Prawie.
Z tymi co piją wodę z mej studni?
Twojej?
Ja to Auda Abu Tayi.
Słyszałem o innym co się tak nazywa.
Innym? Jakim?
Ten inny nie potrzebuje pomocy w pilnowaniu swoich studni.
Musi być więc bohaterem.
Jest.
Nie odmówiłby wody przybyłym z pustyni.
Czyżby?
Nie, to musi być jakiś inny facet.
Oto moja pomoc.
Synu, czyj to styl?
- Harytów, ojcze. - Jaki rodzaj Harytów?
Beni Wejh.
Czy jest Harytem?
Nie, ojcze, to Anglik.
Synu...
kradną naszą wodę.
Daj im znać.
Powiedz im.
- Wylej! - Nie wylewaj!
Mówi Auda, Howejtat.
Odpowiada Ali, Haryta.
Haryta.
Ali.
Twój tato nadal kradnie?
Nie.
Czy myślałeś, że jestem jego bękartem?
Nie. Nie ma podobieństwa.
Jesteś podobny do ojca.
- Pochlebiasz mi. - Łatwo ci pochlebić.
Znałem dobrze twego ojca.
A znałeś swojego?
Nas jest 50, was 2. Co by było gdybyśmy was zastrzelili?
Wywołałbyś krwawą walkę z Howejtatami.
- Tego chcesz? - Ani generałowie w Kairze...
ani sułtani tego nie chcą.
Odwołaj go.
To wynagradzanie niegodnych.
Zacząłem go uczyć.
I czego uczysz go dzisiaj? Waszej gościnności?
Nie wymądrzaj się.
- Kto to? - Przyjaciel Księcia Feisala.
- Chcesz więc mojej gościnności? - Tak.
Nie masz języka?
Naprawdę jej chcemy.
Proszę więc, jeśli jej chcecie.
W obozie letnim.
To mizerne miejsce. Niektórzy uważają, że jest cudowne.
Może pozwolę Turkom was kupić, przyjaciele Feisala.
Tymczasem...
zapraszam.
Na obiad z Audą.
Obiad z Howejtatem, Harycie.
Z przyjemnością ugoszczę was w Wadi Rumm!
Ta sprawa z Akabą...
ile chcesz na tym zarobić?
Robimy to dla Feisala z Mekki.
Nie zarabiamy na tym.
Szarif Ali, jeśli ktoś chce być sługą...
są gorsi władcy.
Ja... ja nie mogę służyć.
Pozwalasz Turkom przebywać w Akabie.
Dla przyjemności.
Nie robimy tego dla Feisala.
Nie?
- Dla Anglików? - Dla Arabów.
Arabów?
Howejtaci, Ageyil, Ruala, Beni Sahkr, ich znam.
O Harytach słyszałem.
Ale Arabowie?
Co to za plemię?
To plemię niewolników. Służą Turkom.
Są dla mnie niczym.
To moje plemię.
Wszystko robią dla zysku.
Aby mnie zadowolić.
A Auda chce służyć Turkom.
Służyć?
Ja, służyć?
Przecież to sługom się płaci.
Ja to Auda Abu Tayi.
- Czy ja służę? - Nie!
- Czy Auda Abu Tayi służy? - Nie!
Mam 23 rany, wszystkie zdobyte podczas walki.
Własnymi rękami zabiłem 75 ludzi.
Niszczę i palę namioty wrogów. Zabieram im bydło.
Turcy płacą mi krocie, mimo to jestem biedny!
Gdyż jestem źródłem dla swych ludzi.
To służba?
Nie.
Wydaje się, że Auda się postarzał.
I nie lubi już walczyć.
Masz szczęście, że mówisz to w moim namiocie.
Turcy nie mogą go jednak kupić.
A czy by chcieli?
Tymczasem...
Powiem ci ile mi płacą, a ty mi powiesz czy to...
pensja sługi.
Płacą mi co miesiąc...
100 złotych gwinei.
150, Auda.
- Kto ci powiedział? - Mam duże uszy.
A między nimi długi język.
100, 150, czy to ważne? To bagatela.
Bagatela, którą wyciągają z dużego pudełka.
W Akabie.
- W Akabie? - A gdzie indziej?
Martwicie mnie jak kobiety.
Byliśmy głupcami. On nie pojedzie do Akaby.
- Za pieniądze? - Nie.
- Dla Feisala? - Nie!
Ani żeby wygnać Turków.
Pojedzie dla...
własnej przyjemności.
Twoja matka sparzyła się ze skorpionem.
Niech Bóg będzie z wami!
Akaba!
Bóg z wami.
Tak.
To Akaba.
Jutro ją zdobędziemy.
- Powinniśmy? - Tak.
Jeśli masz rację co do armat.
Zabił. Musi umrzeć.
To koniec Akaby.
- Nasz zabił człowieka Audy. - Dlaczego?
Kradzież? Pojedynek krwi? To nieważne.
Ali!
To stare porachunki.
Nie przybyłem tu oglądać rzezi plemion.
Takie jest prawo.
Prawo każe mu umrzeć.
Jeśli zginie, zadowoli to Howejtata?
Tak.
Szarif Ali!
Jeśli żaden z nich nie zrani waszych...
- czy to zadowoli Haryta? - Tak.
Sam więc wymierzę sprawiedliwość.
Nie mam plemienia.
Więc nikt się nie obrazi.
Gasim.
Ty to zrobiłeś?
Panie Lawrence...
Co z Anglikiem?
Zabił tego, któremu uratował życie na pustyni.
Tak było więc pisane.
Mogliśmy go zostawić.
Zwykła egzekucja. Nie ma się co wstydzić.
Tak trzeba było.
Dałeś i odebrałeś życie.
Nadal zapisujesz.
Auda Abu Tayi!
Dokonaliśmy cudu.
Laur dla zdobywcy.
Uznanie dla Księcia. Kwiaty dla zdobywcy.
Żadnym nie jestem.
- Kim więc? - Nie wiem.
Dziękuję.
Uwielbiam ten kraj.
Co!
Nie ma tu złota!
Auda, znalazłem!
Niestety.
Przekaż wiadomość do Yenbo.
Niech Feisal da łodzie...
i przyprowadzi wojsko do Akaby.
A ty?
Jadę powiadomić generałów...
w Kairze.
Przez Synaj.
Idziemy!
Synaj?
Tak.
- Z nimi? - Nic im się ze mną nie stanie.
Jak któryś z Beduinów przybędzie do Kairu i powie...
"Zdobyliśmy Akabę," roześmieją się.
Rozumiem.
Tam zdejmiesz to śmieszne ubranie.
Założysz spodnie mówiąc o naszym barbarzyństwie...
a oni ci uwierzą.
Jesteś ignorantem.
Papier.
Sam papier!
Nie ma złota w Akabie.
Nie ma złota.
Ani dużego pudełka!
Przyjechałeś tu po złoto?
Podobno dla przyjemności.
Złoto przynosi zaszczyt...
i Lawrence obiecał złoto.
Kłamał.
Zobacz, Auda.
"Korona Anglii...
obiecuje zapłacić...
5000 złotych gwinei...
Audzie Abu Tayi."
Podpisano pod nieobecność Jego Wysokości...
przeze...
mnie.
Za 10 dni...
wrócę ze złotem.
Ze złotem, bronią i całą resztą.
10 dni.
Przkroczysz Synaj?
A dlaczego nie?
Mojżesz przekroczył.
I zabierzesz dzieciaki?
Mojżesz zabrał.
Był prorokiem...
i ukochanym Boga.
Powiedział, że tu jest złoto. Kłamał.
Nie jest doskonały.
Panie, możemy odpocząć?
Nie, musimy powiadomić, że podbiliśmy Akabę.
Spałeś już w łóżku?
Farraj?
Daud?
Z pościelą?
Jutro śpimy w najlepszym hotelu w Kairze.
Obiecuję.
Więc tak będzie, panie.
Patrz!
Ogień.
To tylko kurz.
Gdzie mój kompas.
Nieważne.
Jeśli pojedziemy na zachód, dotrzemy do kanału.
Na zachód.
No chodź!
Lawrence!
Farraj!
Farraj, nie! Nie!
Nie!
Idziesz?
Dlaczego, panie?
Dlaczego?
Jest miejsce dla obu. To nie ma sensu.
Lawrence, patrz!
UWAGA
Nie martw się, Farraj.
Nie martw się.
Kim jesteście?
Co wy za jedni?
- Daud! - Proszę tutaj.
Wprowadzasz go?
Tak.
Stój!
Stój. Ty!
A ty u diabła gdzie się wybierasz, Mustafa?
Chce nam się pić.
- Pan Lawrence, prawda? - Tak.
- Idzie pan do baru oficerów? - Tak.
On nie może tam wejść.
I jak ty wyglądasz?
Musisz wyjść.
Idź effendi, idź!
Wynocha! Musisz wyjść! Wynocha!
Poprosimy dwie duże lemoniady.
- To bar dla oficerów. - Nie jesteśmy wybredni.
- Upadłeś na głowę? - Nie. Zadziwiająco nie.
- Wyjdź stąd, dobrze? - Wyprowadź chłopca.
Kapralu, tego wyprowadzimy.
- Wyrzuć brudasa. - Rozejść się.
Co się tu dzieje?
- To Porucznik Lawrence. - Lemoniadę z Iodem.
Tłumacz się.
Zdobyliśmy Akabę.
- Zdobyliście Akabę? Kto? - My.
Nasza strona. Brudasy.
My.
Smakuje mu lemoniada.
Turcy się wynieśli?
Nie, nadal tam są, ale bez butów.
Niewolnicy. Uwięziliśmy ich. Cały garnizon.
Prawie. Paru zabiliśmy.
Zbyt wielu. Następnym razem lepiej mi pójdzie.
Tak czy siak, za dużo zabijania.
Przysięgam, że to wszystko prawda.
- To niemożliwe. - Jednak możliwe.
Dokonałem tego.
Pogadaj z Allenby.
- Generał Allenby? - Murraya już nie ma.
To dobre posunięcie.
Chcę pokój. Z łóżkiem i pościelą.
- Oczywiście. - To dla niego.
Dobrze. Ty też chcesz łóżko, tak?
Najpierw jednak rozmowa z Allenby.
Ma dla mnie czas?
Chyba tak.
Umów nas więc.
- Muszę się ogolić. - Powinieneś.
I ubierz lepiej spodnie.
"Niezdyscyplinowany.
Niepunktualny.
Nieporządny.
Zna języki.
Zna się na muzyce...
i literaturze.
Zna się...
Zna się..."
Nie wątpię, że jesteś interesujący.
- Kto ci kazał zawładnąć Akabą? - Nikt.
- Poruczniku. - Generale.
Więc dlaczego?
- Jest dla nas ważna. - Dlaczego?
- To droga Turków do kanału. - Już nie.
- Idą przez Beersheba. - Wiem, my pojechaliśmy do Gazy.
- Więc? - Akaba została z tyłu po prawej.
Tak.
Będzie jeszcze dalej w drodze do Jerozolimy.
Mam jechać do Jerozolimy?
Tak.
Dobrze.
Akaba za mną po prawej.
Zagrażała El' Arîsh i Gazie.
Coś jeszcze?
Tak.
Ma powiązania z Medyną.
Powinniśmy ich przenieść z Medyny?
Nie. Powinni tam pozostać.
Działałeś bez rozkazu.
Oficerowie nie powinni występować z inicjatywą?
Nie. To niebezpieczne.
Tak, wiem.
Naprawdę?
Tak.
Awansujesz na majora.
To niezbyt dobry pomysł.
Nikt cię nie pytał. Chcę, abyś...
tam wrócił i dalej się dobrze sprawował.
Nie. Dziękuję.
- Dlaczego nie? - Ja, to znaczy...
Niech pomyślę...
Zabiłem dwóch ludzi. To znaczy dwóch Arabów.
Jeden był chłopcem.
To było...
wczoraj.
Na ruchomych piaskach.
Drugi to mężczyzna.
To było...
jeszcze przed Akabą.
Musiałem wykonać egzekucję.
I coś mi w tym wszystkim nie grało.
- To zrozumiałe. - Nie. Coś innego.
Będę to miał na uwadze.
Nie. Coś innego.
Co takiego?
Dobrze się bawiłem.
Bzdury. Bzdury i nerwy. Jesteś zmęczony.
Co ten ubiór ma znaczyć? Teatr dla amatorów?
Tak. Dokładnie.
Pokaż mi tę czapkę, czy co to właściwie jest.
Świetne umundurowanie.
Jak bym w tym wyglądał?
- Komicznie. - Masz, zatrzymaj sobie.
Próbuję powiedzieć, że się do tego nie nadaję.
Naprawdę? Co ty na to, Dryden?
Zanim tego dokonał mówiłem, że to niemożliwe.
- Brighton? - Wiem co on myśli.
Myślę, że należy mu się order, generale.
Jego intencje nie są ważne.
To była doskonała służba wojskowa.
- Perkins! - Tak jest!
Panowie, napijmy się.
- Słyszał pan o tym, panie Perkins? - Tak.
- I co pan na to? - Zdumiewające. Dobra robota.
- Dziękuję panie Perkins. - Generale!
Chodźmy więc.
Jest pan sprytny.
Nie, po prostu wiem co dobre.
Słusznie, prawda?
Przejście do Jerozolimy wymaga skupienia a nie rozproszenia.
- Brawo. - Masz inne zdanie?
Walczę jak Clausewitz, a ty jak Saxe.
Więc damy sobie radę, co?
Spocznijcie, panowie.
- Przygotuj drinka. - Proszę.
Zaprosił mnie major Lawrence.
Tracy.
Wyjdziemy na balkon?
Więc uwięziłeś wojsko tureckie?
Tak.
Z tysiącem Arabów?
1000 Arabów oznacza 1000 noży.
Gdzie i kiedy chcesz.
To 1000 wielbłądów.
1000 bomb i 1000 strzelb.
Po wszystkim Turek nadal będzie się wycofywał.
Zniszczę tory.
Nie nadąży z naprawą.
Wkrótce Arabia będzie w zupełnym chaosie.
Jedziesz więc z powrotem?
Tak.
Oczywiście, że jadę.
Turek zobaczy co potrafisz.
Jak zobaczy, że używa 4 dywizji na kilku bandziorów...
wycofa się.
Nie. Arabia to część jego imperium.
Jak to zrobi, nie ma powrotu.
- Ciekawe kto wróci. - Nikt.
Arabia należy do Arabów.
Tak im powiedziałem.
Tak myślą.
- Dlatego walczą. - To oczywiste.
Obawiają się jednego.
Że wygnamy Turków, a potem sami się wprowadzimy.
Mówiłem im, że to nieprawda, nie chcemy Arabii.
Prawda?
Nie jestem politykiem.
Chcemy coś od Arabii, Dryden?
Trudne pytanie.
Czy mogę im powiedzieć w twoim imieniu...
że nie chcemy nic od Arabii?
Oczywiście.
2000 broni to za mało. Potrzebuję 5000.
Tak.
Pieniądze. Funty. Nie lubią papieru.
- Instruktorów pistoletów Lewis. - Tak.
Więcej pieniędzy.
- Ile? - 25 tysięcy teraz. I więcej potem.
- Dryden? - To jest do załatwienia.
Parę uzbrojonych wozów.
Dobrze.
Artylerię polową.
Tak.
Dam co tylko chcesz...
przyda ci się wszystko. Gratulacje.
Panowie, dziękuję za gościnność.
Gratulacje!
Naprawdę da im pan artylerię?
Też się zastanawiam.
Trudno ją będzie odebrać.
Dasz im artylerię i będą niezależni.
Więc nie powinienem?
- To pana decyzja. - Nie.
Dzięki Bogu, muszę słuchać rozkazów.
A nie jak ten szatan.
Leci z wiatrem.
My nie powinniśmy.
PRZERWA
Przepraszam. Czyje to torby?
Księcia.
- Nie jesteś Księciem Feisalem? - Nie.
Ale go znasz?
Jest moim panem. Jestem jego sługą.
Umiesz czytać?
Pan J.E. Bentley
Kurier Chicagowski to moja gazeta, ale czytają mnie wszędzie.
Tak wynikało z pana listu, panie Bentley.
Tymczasem...
- Gdzie jest major Lawrence? - Po to pan przyjechał?
Nie tylko.
Znajdzie go pan z moim wojskiem.
Właśnie. Gdzie jest pana wojsko?
Nie wiem.
- Niedawno byli koło Giry. - Giry?
To daleka podróż. Jeździ pan na wielbłądzie?
- Nie. - Niech pan weźmie muła.
Turcy już są w Mellaha.
W Mellaha? Szybcy są.
Tak.
Nie tak szybcy jak my.
Ja...
jadę do Kairu.
- Jak wiesz. - Tak.
Mam tam inny rodzaj zadania.
Tak.
Nie masz artylerii.
- Właśnie. - To upośledzenie?
To nas ogranicza.
Taki był plan.
Znasz Allenbiego?
Uważaj na niego. To cwany lis.
- Co takiego? - Spryciarz.
Cwany lis. Dobre.
Z pewnością będę na niego uważał. Jesteś życzliwy.
Panie, Amerykanie byli kiedyś kolonią.
Rozumiemy ludzi, którzy...
walczą o wolność.
To zadowalające.
Chodzi nam o to samo. Chcesz, aby świat o was usłyszał.
Ja chcę o was opowiedzieć.
Dotarłeś nareszcie do sedna sprawy, prawda?
Dam ci przewodnika i list.
Zanim wyjadę...
co musi już nastąpić...
podam ci pewne fakty i liczby.
Wiesz, że niszczymy turecką kolej.
Tak.
Major Lawrence dowodzi, prawda?
Moje wojsko to plemiona.
A nimi dowodzą plemienni liderzy.
Twoi ludzie szanują Majora Lawrence'a?
O tak. I słusznie.
W tym kraju, panie Bentley...
człowieka zwyciężającego walki...
wznosi się ponad wszystko.
Jedną liczbę przytoczę z głowy...
bo siedzi tam już na dobre.
Od początku kampanii, 4 miesiące temu, straciliśmy...
37 rannych...
156 zabitych.
Proszę zauważyć dysproporcję pomiędzy zabitymi i rannymi.
Tak.
Czterokrotna.
A to dlatego, że krytycznie rannych musieliśmy zabić.
Nie zostawiamy ich Turkom.
- To znaczy? - Nie zostawiamy rannych Turkom.
Dla nich jesteśmy tylko buntownikami.
Ranni czy nie, Konwencja Genewska nie chroni buntowników...
są traktowani surowo.
Jak surowo?
Bardziej niż sobie wyobrażasz.
Rozumiem.
Opiekujemy się więźniami do czasu gdy...
Anglicy nas wesprą, według Konwencji.
- Powinieneś to zanotować. - Oczywiście.
Czy to wpływy Majora Lawrence'a?
Dlaczego?
Słyszałem w Kairze, że...
polało się dużo krwi.
Tak było.
Z Majorem Lawrencem, litość jest pasją.
A ze mną, to tylko dobre zachowanie.
Sam osądź, które intencje są lepsze.
- A teraz może... - A tak, oczywiście.
Dziękuję panu.
A z tym listem?
Zrobię co obiecałem...
jak mi powiesz dlaczego cię interesują...
moi ludzie i Lawrence.
To proste. Szukam bohatera.
Nie wyglądasz na romantyka.
O nie.
Ale wpływowi Amerykanie uważają, że powinniśmy...
pomóc w wojnie z Niemcami.
I Turcją.
Chcą, abym pokazał ludziom, że ta wojna jest...
- Zabawą? - O nie.
Że ma bardziej przygodowy aspekt.
Chcesz osoby, która przywoła Amerykę do wojny.
Właśnie. Tak.
Major to ta osoba.
Przestań!
Przestańcie!
Chodźcie ze mną!
Lawrence!
Boże miłosierny! Boże!
Nigdy nie widziałem jak się zabija mieczem.
To może zrobisz zdjęcie?
Chciałbym.
Jak tam z tobą, Lawrence?
Jestem tu?
Zrobiłeś mu zdjęcie?
Tak.
Bardzo szybko zużywasz swoje 9 żyć.
Czarujące towarzystwo.
Auda?
Jest staroświecki. Myśli, że ukradniesz mu jego cnoty.
Uważa cię za złodzieja.
Tobie mogę zrobić?
- Tak. - Dobra.
Idź.
Majorze Lawrence!
Tak, to moje dzieciątko.
Ta grabież musi się skończyć!
To tradycja.
To kradzież. A kradzież czyni złodziei.
Nie mówiłbym tego Audzie.
- To ich zapłata. - Zapłata.
Tak. Waszemu wojsku nie płacą?
- Nie idą do domu po zapłacie. - Nie mogą.
Jeszcze masz wiele do zobaczenia.
Wrócą.
Mówi, że wrócą. Wrócą?
Nie w tym roku, Lawrence.
Lawrence jak myślisz, ilu ludzi ci zostało? 200?
- Mniej. - Więc?
Powiedziałem, że wrócą.
Bardzo boli?
Wcale.
Nie wiesz? Mnie mogą zabić tylko złotą kulą.
MAŁ Y OBYWATEL NASZ PARLAMENT
To dla dzieci. Postanowiłem się znowu uczyć.
- Czego się z tego nauczyłeś? - Polityki.
Będzie w tym państwie demokracja? Będzie parlament?
Powiem jak będzie państwo.
Dobra odpowiedź?
Odpowiedziałeś nie mówiąc nic. To jest polityka.
Szybko się uczysz.
Mam dobrego nauczyciela.
Tak.
- Jak rana? - Dobrze.
Zanim powrócę do pieleszy domowych, co zrobię z przyjemnością...
mogę ci wprost zadać dwa pytania?
Ciekawe jak sobie z tym poradzisz.
Pierwsze.
Według ciebie, co chcieliby zyskać przez tą wojnę?
Chcą zyskać wolność.
Wolność.
"Chcą zyskać wolność."
- Co minutę się taki rodzi. - Zyskają ją.
Ja im ją dam.
Następne?
Chciałem zapytać...
co ciebie osobiście przyciąga do pustyni?
Jest czysta.
No proszę jaka...
jasna odpowiedź.
Mogę zrobić...
zdjęcie pożegnalne?
Za to dałem Budadzie dwie lampy.
Zegar za dwie lampy.
Dobry targ.
Dobry? Okradłem go.
Byle co.
Poszukam coś zaszczytnego.
Zaszczytnego?
Rok ucieka, Brighton.
Muszę znaleźć coś zaszczytnego.
Wysadź teraz mój pociąg.
A co zamierzasz?
Jadę do domu. A one bedą nieść moje zabawki.
Tamte też, widzisz?
Major przeprowadzi w zimie kampanię.
A ty masz co chciałeś i jedziesz do domu?
Pewnie. Jak Lawrence będzie miał co chce, też pojedzie.
I ty, też pojedziesz.
Nie pojadę, Auda.
Jesteś głupcem.
Być może. Ale nie dezerterem.
Brighton, dziękuj Bogu...
za to, że ci dał twarz głupca.
Ty zuchwały łajdaku.
Jadę zanim spadnie na mnie kropla krwi głupca.
Mówię do ściany.
Co teraz? Co możesz zrobić?
Pojadę na północ.
Allenby tak chce.
Allenby chciał ulokować wojsko arabskie za Derą.
Tam je więc zabiorę.
Niech się spieszy bo będziemy tam zanim dotrze do Jerozolimy.
A nie?
Pociąg.
Tak, Lawrence.
Schowaj się kolego.
Zapalnik.
Dobra, weź drugi.
- Wybacz. Włożyłem... - Mamy czas. Przynieś drugi.
Farraj?
- Co się stało? - Zapalnik. Zapalnik!
Nie może iść.
Jak go znajdą, wiesz co z nim zrobią.
Daud będzie na ciebie zły.
Pozdrów go ode mnie.
Co zrobisz?
Jadę na północ.
Z dwudziestoma?
A co byś proponował?
Co byś proponował?
Nie ma nawet 1/10 ludzi.
Okłamał nas.
Nie mówi, że dokonał coś czego nie zrobił.
Więc jest wojsko na północy.
- Nie, o tym też kłamał. - Wiesz dlaczego?
- Bo to chyba jego wojsko. - Księcia Feisala.
Przeszedł na ich stronę?
Nie.
Ale gdyby mógł to by to zrobił.
- Państwo nie w moim stylu. - Byłem ciekaw.
Ważne, że mu uwierzyłem.
Turcy uwierzyli.
Oferują za niego 20 tysięcy funtów.
O Boże.
- Chyba nie myśli, że pożyje długo. - Jest odważny...
Skoro jedzie na północ z 50 ludźmi, odwagi mu nie brak.
Ciekawe czy by tyle dali za mnie.
A na przyszły rok? Też wrócą?
Nie zdziwiłbym się.
- Uważają go za jakiegoś proroka. - Oni czy on?
- Mogę coś powiedzieć? - Tak.
Jeszcze jedna porażka i zostaniesz sam.
- Nie mówię o sobie. - A ja o innych.
Mówią, że cię kochają.
Powinieneś ich oszczędzać.
Daj im zadanie do wykonania. Ale ty, nie.
Muszą chodzić po wodzie.
Właśnie. Właśnie tak.
A ty tak wszystko wiesz?
Jak by było po twojej myśli bylibyśmy w Yenbo.
Daję im zadanie, które mogą wykonać. Wiedzą o tym.
Myślisz, że jestem byle kim?
Tak?
Kto będzie ze mną chodzić po wodzie?
- Kto ze mną pójdzie do Dery? - W Derze są garnizony.
Weźmiesz 20 przeciw 2000?
- Pójdę sam jeśli będę musiał. - Dlaczego?
Rewolta miała być...
w Derze, jak generałowie będą w Jerozolimie.
A może jesteś tu...
w ich imieniu.
Kto tak mówi?
Plotki.
To nie argument.
O, argument.
Powstanie arabskie przeniosę do Dery...
podczas kłótni Arabów.
Wezmą cię za Araba w arabskim mieście?
Jeśli ktoś z was pożyczy mi jakieś brudne ubrania.
To szaleństwo.
Co ty wyprawiasz?
Muszę dać o sobie znać.
Boże miej cierpliwość.
- Nie widzisz jak na ciebie patrzą? - Jestem niewidoczny.
Zatrzymać się!
Idź naprzód.
- Zatrzymać się! - Idź.
Ty i ty.
Ty.
Masz niebieskie oczy.
- Mówię, że masz niebieskie oczy. - Tak, effendi.
- Jesteś Czerkiesem? - Tak, effendi.
Ile masz lat?
27, effendi.
Chyba.
Wyglądasz na starszego. Masz duże doświadczenie.
Interesującą twarz.
Jestem otoczony pastuchami.
Nie odróżniłby interesującej twarzy od brzucha maciory.
Jestem tu od trzech i pół roku.
Nawet na księżycu nie czułbym się...
bardziej samotny.
Nie masz pojęcia o czym mówię.
Nie, effendi.
Nie masz?
Nie.
To by było zbyt...
wiele szczęścia.
Skąd to masz?
- To stara rana, effendi. - Wygląda mi na świeżą.
- Dezerter. - Nie, effendi.
Właśnie, że tak.
Ale z jakiego wojska?
I tak nie ma znaczenia.
Nie zawsze nosi się mundur.
Masz jasną karnację.
Zlać go.
Do mnie!
Śpij.
Jedź.
Masz ciało, jak inni.
Dobrze.
Potem się prześpij.
Lepiej?
O wiele. Miałeś rację.
Czy się kiedyś nauczysz?
Dostałem niezłą lekcję.
Wyjeżdżam, Ali.
- Dlaczego? - Dlaczego?
Na Boga.
Dlaczego?
Chyba się wypaliłem.
Arabskie powstanie też?
Nie jestem powstaniem. Ani nawet Arabem.
Człowiek może być kim chce. Sam mówiłeś.
Przykro mi. Myślałem, że to prawda.
Dowiodłeś tego.
Patrz, Ali. Patrz.
To ja. Jaki to kolor? To prawdziwy ja.
Nic z tym nie mogę zrobić.
Człowiek może wszystko. Sam mówiłeś.
Człowiek może...
ale nie wolno mu chcieć czego chce.
To właśnie decyduje czego chce.
Ty pewnie wiesz. Wszystko bym im wygadał.
Kim jestem. Powiedziałbym gdzie ty jesteś.
- Próbowałem. - Każdy by tak zrobił.
Jestem więc każdym.
I jadę do generała Allenby z prośbą o zadanie...
dla każdego.
On jest w Jerozolimie.
- Pójdę małymi odcinkami. - Ty?
Tak. Małymi odcinkami.
Ali, wydaje mi się, że znalazłem drogę...
do zwykłego...
szczęścia.
Mogę sobie wziąć?
Jest brudne.
Ale ciepłe.
A tych...
co tutaj wiodłeś, nie zależy ci na nich?
Ty ich wiedź. Należą do ciebie. Ufaj swoim ludziom.
A ja wrócę do moich.
- Nie zapomnij o formularzach. - Dobrze.
Mogę dołączyć?
Będzie nam miło.
- Miło być w domu. - Słyszeliśmy, że wróciłeś.
- Co tam się dzieje? - Gdzie?
- W Arabii? - Tak.
Nic takiego. Zła pora roku. A tutaj?
Mamy boisko do squasha.
Świetnie.
Muszę pójść na górę.
Pożyczony. Mój ktoś ukradł.
Cholerne brudasy.
Najprawdopodobniej.
Fajnie z tym boiskiem.
Ale kręci, co?
Dzień dobry.
- Witam. - Dobrze wrócić.
- Bo zaraz uwierzę. - Poważnie mówię.
Dzień dobry.
Witam. Ma pan od razu wchodzić.
Lawrence.
Czy też Major Lawrence?
Witam.
Zostawię was samych.
Major Lawrence musi zdać raport...
o moich ludziach i ich słabościach...
i o tym, że leżą w interesach Anglii.
No i Francji. Nie możemy zapomnieć o Francji.
Traktat nie istnieje.
Generale, kłamałeś nieźle, ale nie przekonywująco.
Wiem, że istnieje.
Traktat?
Umie lepiej kłamać.
No tak, ale on jest prawie Arabem.
Nic nie wiesz?
A to co u diabła?
To prośba o zwolnienie z Arabii, generale.
Dlaczego? Naprawdę nie słyszałeś o Traktacie?
Nie.
- Mogę tylko zgadywać. - Nie. Powiedz mu.
No więc...
Pan Sykes jest angielskim cywilem.
Pan Picot jest francuskim.
Poznali się i postanowili, że po wojnie obydwa kraje...
powinny się podzielić imperium tureckim.
Włączając Arabię.
Podpisali umowę, nie traktat.
Umowę w tej sprawie.
Złodzieje mają honor, ale politykom go brak.
Nie oburzaj się.
Nie wiedziałeś, ale chyba podejrzewałeś.
Jeśli ja kłamałem, ty mówiłeś półkłamstwa.
Mężczyzna który kłamie, jak ja, tylko ukrywa prawdę.
Ale ten co mówi półkłamstwa zapomniał o prawdzie.
Prawdą jest, że jestem zwykłym człowiekiem.
Sam to mówiłeś, Dryden.
I chcę zwykłe zadanie.
To powód mojej rezygnacji.
Osobisty.
- Osobisty? - Tak.
Osobisty? Jesteś oficerem na służbie.
I do tego bardzo ważnym. Oszalałeś?
Jeśli pan pozwoli, wolałbym nie oszaleć.
To też powód.
Przygotowuję atak na Damaszek 16 przyszłego miesiąca...
i potrzebuję cię.
Rozumiesz to? Jesteś ważnym elementem ataku!
Nie chcę być żadnym elementem pańskiego ataku!
A co z twoimi kolegami?
Nie mam kolegów w Arabii! Nie chcę tam ich mieć!
A czego u diabła chcesz?
Należy mi się trochę ludzkiego traktowania.
- Lawrence. - Tak?
Nic. Przepraszam, że przerywam.
Nie szkodzi. Dziękuję.
Dziękuję generale.
Może byśmy?
Masz krew na plecach.
- Potrzebujesz lekarza? - Nie.
Powiedz mi co się stało.
Co się tam dzieje?
- Nic. - No powiedz!
- Poważnie. Nic takiego. - Jest w tarapatach?
Chyba. Wszyscy mamy problemy. Życie to ciąg problemów.
Powiedz mi czy ma kłopoty. To po części moja zasługa.
- Jaka zasługa? - Zrobiłem z chłopaka bohatera.
Po wojnie, może być kim chce.
No cóż, on teraz chce być tym kimś.
Pozwoli mi pan przejść?
Idź sobie, Dryden, idź.
Jak to zwykle ty, prawda?
Powiem ci więc...
To zwykłe starcie temperamentów.
Jeden jest prawie szalony...
a drugi bez skrupułów.
Wierzę, że będziesz sławny...
a o mnie dowiedzą się jeśli pójdą do muzeum.
Jesteś niesamowitym człowiekiem.
Daj mi spokój.
- Zostaw. - To odpowiedź słabeusza.
- Nie. - Nie to miałem na myśli.
Dobrze, jestem niesamowity.
I co z tego?
Niewielu ma przeznaczenie.
Nie powinieneś tego zaprzepaścić.
Mówisz z autopsji?
Nie.
Zgadujesz więc.
Załóżmy, że się mylisz.
Dlaczego? Oboje wiemy, że mam rację.
- Zgoda. Powiedziałem, tak. - Mimo...
Szesnastego?
Wykonasz zadanie? Dobrze ci zapłacę.
- Artyleria? - Tego nie mogę dać.
Nie pójdą za pieniędzmi, nie ci najlepsi.
Pójdą dla Damaszku.
Który im dam.
Tego właśnie chcę.
Chcesz pilnować tureckich praw.
Ale ja im dam Damaszek. Będziemy tam przed tobą.
I jak go zdobędziemy, zatrzymamy go.
Każ spalić umowy.
To uczciwe.
A co uczciwość ma z tym wspólnego?
Będzie jak mówię.
Powinienem żądać fortuny.
Czego się tylko da.
Nie aż tyle.
Nie robią tego dla pieniędzy.
Dla mnie.
Żadnych zdjęć!
To dla Lawrence'a.
Jemu wcale nie przeszkadza robienie zdjęć.
Jest tylko jeden Lawrence.
Widziałeś majora po powrocie?
Tak.
- Zmienił się, co? - Nie.
Mi się wydaje, że tak. Zupełnie inny.
Co ten turecki generał z nim zrobił w Derze?
Nic mu się nie stało w Derze. Jest taki sam, pokorny.
Co mu zrobili w Jerozolimie?
Nie wiem. Spytaj.
- Spytałem. - Co powiedział?
Roześmiał się.
Kazał mi zebrać Harytów.
Dawał pieniądze.
Wziąłeś?
Nie. Ale wielu wzięło.
- A to co? - To moja ochrona.
Wszystkich chcą wykończyć.
- Mnie też. - Ci tutaj to mordercy.
Szejkowie ich powieszą.
Są moi.
Lawrence, oni nic nie wiedzą o powstaniu arabskim.
- Ty, Ghitan z Aleppo. - Szarif?
- Gdzie jedziemy? - Do Damaszku.
Ale po co?
Wspomóc Lawrence'a.
- Zapłaciłeś im. - Połowie z nich.
To co innego. To niezwykli ludzie.
Ja nie chcę zwykłych. Hut!
Damaszek!
Damaszek! Damaszek!
Panowie. Piechota przeszła przez Mazril i Derę.
Dobrze im poszło. Doprawdy. Pana kolej.
Jeśli piechota wycofuje się, jak przypuszczamy...
Tak.
Jest blisko Mallud...
więc mogę ją mieć w zasięgu jutro przed 9 rano.
Doskonale. Philip.
Wysyłamy ostatnie posiłki.
Strzelcy mogą tam dotrzeć do środy.
Na teraz wystarczy. Najważniejsze są pistolety.
Pytania?
Arabskie wojsko z prawej, jaki jest jego skład?
Piechota. Około 2000.
Gdzie teraz są?
- Dowiemy się jak ich dogonimy. - Więc dogoń. Chcę wiedzieć.
Zmiażdż ich, Charley.
Zmiażdż ich.
Niech Bóg się nad nimi zmiłuje.
To Turcy.
Niech się zmiłuje.
Zadziera nosa.
Zarozumiały?
Jeszcze jak.
Zadziera nosa jak cholera.
Mówię panu, że dotrze do Damaszku przed nami.
- Chyba, że... - Że?
Przed nim jest turecka kolumna z Mazril.
- A co Turcy mają w Mazril? - Brygady.
Ciekawe gdzie teraz są.
Zabić.
Damaszek, Lawrence.
Lawrence, nie rób tego.
Idź naokoło. Damaszek, Lawrence, Damaszek.
Zabić wszystkich.
To była wioska Talalów.
Talaal!
Zabić wszystkich!
Zabić!
Boże.
Boże!
Wystarczy. Wystarczy! Niech przestaną!
Majorze!
Majorze Lawrence!
O Boże.
Boże miłosierny.
Dziwi to pana?
Wie pan, że Arabi są okrutni.
I barbarzyńscy.
Kto, jak nie oni?
No kto?
Ty ohydny człowieku.
Daj mi zrobić ohydne cholerne zdjęcie.
Dla ohydnych cholernych gazet.
Zebrane wczoraj w Damaszku.
Damaszek!
Daj je Szarifowi Ali.
Powiedz mu.
Przypomnij mu.
- Czy Allenby jest w Damaszku? - Blisko.
Powiedz to Szarifowi Ali.
Jeszcze niedojrzałe.
DAMASZEK
Przywitać Generała!
Prezentuj broń!
Trzymać broń!
To sprawka Lawrence'a.
Miasto wylepione arabskimi flagami.
- Jak długo? - Dobę.
Są tu już całą dobę.
Zajęli miasto. Udało im się.
Założył swoją siedzibę w ratuszu miejskim.
Co jeszcze zajął?
Centralę, pocztę, elektrownię...
szpitale, straż pożarną.
Nazwali się Narodową Radą Arabską...
i są w ratuszu.
To twoje ptaszki, Harry.
Co robimy?
Wyrzuć ich stamtąd.
Zgadzasz się, Dryden?
Nie, chyba, że chcesz powstania.
- Więc co? - Kiedy Feisal będzie w Damaszku?
Pociągiem, za 2 dni.
Dwa dni.
Prosiłeś tylko o 2. Nie mogę go dłużej trzymać.
- Za mało? - Wystarczy.
- Chyba wystarczy. - Nie możemy nic nie robić.
Dlaczego? Tak najlepiej. Skombinuj coś do picia.
Wojsko ma pozostać w kwaterach aż do odwołania.
Technicy też?
Zwłaszcza technicy.
Tak jest.
Sanitariusze?
Niestety tak, Harry.
Sanitariusze też.
My tu, to nie...
Haryci czy Howejtaci...
ani inne plemię, jesteśmy Arabami...
z Rady Arabskiej, w imieniu Księcia Feisala.
Obraził mnie.
Szarif Ali mówi, że telefony są w rękach Howejtatów...
i do tego nie działają. Taka prawda.
Nie działają bo nie ma prądu.
Prąd jest w rękach Harytów.
Cicho bo poleje się krew.
Mi mówisz o rozlanej krwi?
Proszę o wybaczenie Auda Abu Tayi.
Pokornie?
Harycie?
Tak, pokornie.
To nowa sztuczka.
Dlaczego nie ma prądu?
Byłem w elektrowni, Lawrence.
Tam są trzy duże maszyny.
To generatory!
No i.
Jeden się pali.
Są olbrzymie i co z tego.
Tak jest ze wszystkimi maszynami.
Niech się spalą. Kto potrzebuje telefonów?
- Są potrzebne. - Potrzeba angielskich inżynierów.
Jak ich zatrudnisz, podlegasz ich rządowi.
Zatrudnij...
Pożar.
- Gdzie? - Jinsibi.
- Nieważne. - Rozprzestrzeni się!
Zawołaj strażaków!
Próbowaliśmy, woda nie ma ciśnienia.
Musicie więc ją przynieść.
- Ruala nie noszą wody. - A do czego innego się nadają?
Wysłuchamy petycji po południu.
Dziś po południu!
- Zajmę się tym po wojnie. - Powinniśmy.
- To sport dla starych. - Jesteś stary?
Mówię, że to duża odpowiedzialność.
Przepraszam.
To chyba żarówka.
Nie.
Nie ma prądu.
Wynoszą się.
Po wszystkim więc.
Ładni żebracy, prawda?
Zostaw to, Lawrence. Chodź.
- Gdzie? - Z powrotem.
Wiem co ci leży na sercu.
Co?
O to chodzi?
To nic nie znaczy.
Czy to krew?
Więcej krwi wsiąkło w pustynię niż sobie możesz wyobrazić.
Modlę się, żeby już nigdy jej nie ujrzeć.
Boże.
Wrócisz. Dla ciebie istnieje tylko pustynia.
A co z tobą?
Powinienem zostać tutaj i uczyć się polityki.
Marne zajęcie.
Nie myślałem o tym jak cię poznałem.
Starałeś się, żeby nam dać Damaszek.
Po to przyjechałem.
I to...
by było coś.
Tak.
Coś wielkiego.
- To twój przyjaciel? - Puść mnie.
- Kochasz go. - Obawiam się go.
Dlaczego płaczesz?
Jeśli ja to czuję...
jak on się musi bać, skoro się tak nienawidzi?
Puść mnie, Howejtacie!
Nie jesteś jeszcze całkowitym politykiem.
Nie.
To nowe sztuczki, a ja jestem starym psem.
Dzięki Allahowi.
Coś ci powiem...
być Arabem to trudniejsze niż myślisz.
Jak żyję, nie widziałem czegoś takiego.
To jurysdykcja Rady Arabskiej.
W takim razie muszę objąć władzę. Natychmiast.
W żadnym razie, musisz słuchać rozkazów.
Nie będę.
Zachowuj się.
Idź do ratusza i zobacz co tam mówią.
Zajęliśmy się szpitalami.
Zapomniałeś o Szpitalu Tureckim.
Ma 600 łóżek. Jest tam około 2000 rannych Turków.
Twoja cenna Rada Arabska jest za nich odpowiedzialna.
Jak tam jest?
Nie do pomyślenia!
Skandal!
Ty brudasie!
Kolego Lawrence, jeśli mogę tak na ciebie mówić.
"Mój kolega Lawrence."
Ile ludzi wypowie to zdanie? I z jaką dumą.
Tęskni za zielenią swej ojczyzny.
Usycha z tęsknoty za chatkami w Surrey, czyż nie tak?
Wyobraża sobie jak łowi pstrągi...
i inne zajęcia angielskich dżentelmenów.
Opisujesz mnie a nie pułkownika Lawrence'a.
Dostałeś awans.
Za co?
Przyjmij ten zaszczyt pułkowniku. Bądź miły.
Pułkownikom przysługuje prywatna kabina na statku.
W takim razie dziękuję.
Powodzenia...
więc.
Nic tu już nie ma dla wojownika.
Będziemy się teraz targować. To dla starych.
Młodzi walczą w wojnach, a cnoty wojen są cnotami młodych.
Odwaga i nadzieja przyszłości.
Starzy walczą o pokój.
A nałogi pokoju są nałogami starców.
Brak zaufania i ostrożność.
Tak już musi być.
To co ci zawdzięczam jest poza jakąkolwiek ewaluacją.
Elektrownia, centrala telefoniczna, tu ustąpię.
Ale wodociąg muszę zachować.
Nie będzie wody.
- Służę pomocą. - Musisz ściągnąć swoją flagę.
Wykluczone. Spróbujcie, a moi ludzie stawią opór.
- Masz ludzi? - Mam.
To byłby skandal.
Nie chcesz chyba...
wyjść na napastnika na konferencji pokojowej.
Zgadza się!
Pan Lawrence, tak?
Mogę uścisnąć panu dłoń?
Chciałbym się tym pochwalić.
Nie poznaliśmy się już?
Nie sądzę.
Nie, nie, pamiętałbym.
Wiemy, że Rada Arabska objęła władzę w moim imieniu.
To nie władza. Iluzja.
Iluzja może być potęgą.
Zwłaszcza gdy...
przybierze taką formę.
Świat cieszy się, że Damaszek został...
wyzwolony przez wojsko Arabii.
Dowodzone przez brytyjskiego oficera.
Ależ tak. Więc Lawrence to miecz o dwóch ostrzach.
Dobrze więc, że się go pozbyliśmy?
Uważałem się za twardego.
Jesteś tylko generałem.
Ja muszę być królem.
Wybacz, generale.
Więc?
Więc...
mamy angielski wodociąg...
z arabską flagą.
Czy było warto?
Dzięki Bogu jestem tylko żołnierzem.
Tak jest.
Ciągle to powtarzasz.
A pan chyba...
jest twórcą tej ugody.
- Co pan na to? - Ja, Wasza Wysokość?
Żałuję, że nie zostałem po prostu w Tunbridge Wells.
Pułkowniku. Jedziemy do domu.
Do domu.
Żegnaj Dolly, odchodzę
Mimo, że pęka mi serce